Emanuel Lasker

Emanuel Lasker , drugi mistrz świata (24 XII 1868 – 11 I 1941) panował najdłużej na szachowym tronie – 27 lat – i rekord ten nie zostanie raczej pobity. Był doktorem filozofii i matematyki, autorem naukowych rozpraw i książek. Urodził się w miasteczku Barlinek na terytorium pruskim ( obecnie Polska ) w ubogiej rodzinie. Dwunastoletniego Laskera, który zdradzał niezwykłe uzdolnienia matematyczne, posłano na naukę do Berlina, gdzie znalazł się pod opieką swojego starszego brata. To właśnie on zapoznał Emanuela z szachami, podarował mu pierwszą książkę szachową. Później studiował matematykę na Uniwersytecie Berlińskim, gdzie zarabiał podobnie jak starszy brat na utrzymanie, grając w szachy na pieniądze. Grał w turniejach w Europie i w Ameryce. Od 15 marca do 26 maja w 1894 roku grał o Mistrzostwo Świata ze Steinitzem w USA i Kanadzie. Mecz wygrał wynikiem 10 : 5 i został mistrzem świata. Po przegraniu ostatniej partii Steinitz z trudem wstał z fotela, podpierając się laską i wzniósł trzykrotne ,, Hurra!” na cześć nowego szachowego króla.

Mecze Laskera o mistrzostwo świata

Rok Przeciwnik Wynik
1894 Steinitz wygrana (+10-5=4)
1896/97 Steinitz wygrana (+10-2=5)
1907 Marshall wygrana (+8-0=7)
1908 Tarrasch wygrana (+8-3=5)
1910 Schlechter remis (+1-1=8)
1910 Janowski wygrana (+8-0=3)
1921 Capablanca przegrana (+0-4=10)
W nawiasach: liczba wygranych, przegranych i zremisowanych partii.

Lasker przyjaźnił się z Albertem Einsteinem. Zajmował się filozofią, brydżem i starą japońską grą go. Partie szachowe rozgrywał zawsze paląc cygara. Zmarł 11 kwietnia 1941 roku. W ostatnich chwilach przed śmiercią wyszeptał do swojej żony Marty: „Król szachów”….

Możliwość komentowania jest wyłączona.